Charakterystyka Balladyny

Charakterystyka Balladyny

Kiedy pisałem wpis charakterystyka Jacka Soplicy już w mojej głowie pojawiał się pomysł o kolejnej charakterystyce. Dziś przedstawiam charakterystykę Balladyny z utworu Juliusza Słowackiego.

Juliusz Słowacki po napisaniu dramatu zatytułowanego „Balladyna” zdawał sobie sprawę z innowacyjności dzieła i długo zwlekał z publikacją tegoż. Wiedział, że burzy dotychczasowe stereotypy, nakazujące pisać o dawnej Polsce w sposób pozytywny, jako o kraju zamieszkanym przez lud spokojny i pracowity.  Jego fantastyczna legenda, w której tworzy wizję pradawnej Polski, pełna jest zbrodni i negatywnych działań, których skutki wpływają na cały naród. Zło wygrywa tu z dobrem, a wszelkie próby przywrócenia równowagi są unicestwiane.

Charakterystyka Balladyny – pojęcie zła w utworze

Zło w tej tragedii historycznej przejawia się przede wszystkim w czynach tytułowej bohaterki, która częstokroć porównywana jest do szekspirowskiej Lady Makbet, ponieważ obie są wielkimi zbrodniarkami. Jednak Słowacki posunął się dalej niż słynny Anglik i stworzył postać jeszcze mocniej zdeprawowaną, ponieważ żona Makbeta do końca jest wierna mężowi, tymczasem Balladyna, by uzyskać władzę dla siebie, zdradzi i męża, i kochanka. Ostatecznie jednak wygrywa sprawiedliwość – królowa po trzykroć wydaje wyrok na niegodziwą córkę ślepej poddanej (w której nie rozpoznaje swojej matki),  wypowiadając słowa „Winna śmierci!”, a gdy milknie ostatnia głoska werdyktu, pada rażona piorunem.  Zanim to się jednak stanie musi dojść do wielu strasznych czynów.

Balladyna jest starszą córką Wdowy, „panną na wydaniu” i z tej racji matka traktuje ją o wiele łagodniej niż młodszą  Alinę. Dba by się nie przemęczała i nie niszczyła urody w czasie pracy, żeby  bardziej podobała się potencjalnemu przyszłemu mężowi. I rzeczywiście Balladyna jest piękną kobietą o długich, ciemnych włosach i oczach czarnych jak węgle, umieszczonych w ładnej twarzy o alabastrowej cerze, dlatego nie jest łatwo pisać charakterystykę i nie pomyśleć o jej Balladynie. Niestety pod tą pełną powabu powłoką cielesną kryje się kobieta leniwa, ponura i egoistyczna.

Postaci matki i córek poznajemy tuż przed przybyciem do ich domu księcia Kirkora, poszukującego kandydatki na królową . Kirkorowi podobają się jednak obie panny i nie wie, którą wybrać. W wyniku nieporozumienia sługa nimfy Goplany – Skierka, podpowiada Wdowie sposób na podjęcie decyzji – żoną księcia ma zostać ta z córek, która szybciej nazbiera pełen dzban malin. Młodszej z kobiet udaje się prędzej wykonać to zadanie i zaczyna drwić z Balladyny, czym dodatkowo drażni siostrę i prowokuje do agresji, co kończy się śmiercią Aliny. Można by zatem powiedzieć, że starsza córka Wdowy popełniła morderstwo w afekcie, zwłaszcza, że zdarzenie wytrąca ją z równowagi i przez pewien czas nie potrafi przyjąć do wiadomości czego dokonała. Jednak gdy godzi się z zaistniałą sytuacją, wyzbywa się skrupułów i wraca do matki ze świadomością, że zbrodni nikt nie wykryje, donosząc innym , że Alina uciekła.

Balladyna – charakterystyka bohaterki

W podstępny sposób wygrywa zatem małżeństwo z Kirkorem i razem z matką przeprowadza się na zamek. Jednak proste pochodzenie zdaje się ją uwierać, w związku z czym wymyśla fikcyjną historię swojego rzekomo książęcego pochodzenia, matkę nazywa mamką, a później nawet wyrzuca ją z domu. W osobie Fon Kostryna znajduje kochanka i jemu zwierza się ze swych mrocznych tajemnic, czyniąc go także wspólnikiem w morderczej działalności. Usuwa ze swej drogi wszystkich, którzy mogliby wyjawić jej niecne postępki – dawnego narzeczonego Grabca, który znał miejsce zabójstwa Aliny, Pustelnika wyczuwającego w Balladynie „czarne serce”, a nawet Fon Kostryna, stającego z nią do walki o najwyższą władzę. Dzięki swej bezwzględności uzyskuje wreszcie tron i cudowną koronę Lecha, na którą rzekomo patrzył sam Jezus.

Charakterystyka Balladyny dobiega końca, teraz kilka zdań refleksji. Balladyna pomimo całej niechęci, jaką wzbudza w czytelniku, nie jest jednak morderczynią zupełnie pozbawioną ludzkich uczuć. Przede wszystkim nie zabija dla przyjemności, a jedynie by uzyskać, a później utrzymać władzę, czyli niejako z konieczności. Ponadto, jak już wspomniałam, pierwsza zbrodnia wywołuje u niej swego rodzaju wewnętrzną walkę i trudno jest jej pogodzić się z faktem, iż dokonała tak okrutnego czynu. Na pamiątkę tego zdarzenia uzyskuje także szkarłatne znamię na czole, które zasłania czarną wstążką. Kiedy już trafia do zamku cały czas prześladują ją wyrzuty sumienia w postaci widma Aliny, słyszy także podejrzane głosy i śpiewy duchów. To wszystko przytłacza ją do tego stopnia, że musi się komuś wyżalić i czyni Fon Kostryna swoim powiernikiem. Mimo tego jednak nie odpuszcza i stale uparcie dąży do zdobycia tronu dla siebie. Ostatecznie, jak w typowej baśni ludowej, spotyka ją zasłużona kara z boskich wyroków.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.